یک جومرام ومعرفت درکار ِما نیست

در مریم ازلطف خدا چندین نشانیست
درراه ِدرس وشعرکارش دل ستانیست

چون هرمعلم عاشق درس است ودانش
ازپیش میدانم که این عشقش نهانیست

معشوق دل ازاوستانده غم نشانده
شک دارم این معشوق فکرش زندگانیست

هرکس که در فصل بهارازعشق لرزید
احساس ِ خوش دارد نمی داند که آنیست

چون دربهارازعطر ِگل مستیم وسرخوش
عاشق شدن پیدا که از بی همزبانیست

شاید ندانی غم که بر دل می نشیند
زردی به رُخ آرد نشان ازنا توانیست

عاشق شدن آسان ترین کارست اما
با دوستت دارم همیشه مهربانیست

آنکس که ازروی هوس پرپر کند گُل
با ید بداند فارغ از خشم  ِخدا نیست

هر کس که با غم آشنا کرد این گـُلم را
دردی به جان گیرد که تن ازاو رها نیست

من مانده ام آخر چرا دربستر ِعشق
یک جومرام ومعرفت درکار ِما نیست

درکار عشق و عاشقی مهر است مانا
بر هیچیک از عاشقان حیلت روا نیست

این غزل به دوست شاعرودخترگلم خانم مریم وزیری(تیماء)تقدیم شد

دربندِ چشمش گیرکردم

دوچشمش وقتِ بــاران نـاز دارد

درون ِمــردُ مش سـربــــــازدارد

نگاهش مثل آن فانوس ِدریاست

کــه نورش راه ِکشتی بــاز دارد

دراین رنگین کمان گویی طبیعت

زسبزی رنگ ِچشــم انــداز دارد

تــوگـویی بین ِهــرپلکش هزاران

عزیز از مصر ِفرعـون ساز دارد

نمیـــدانـــم چـــرا نــاز ِنگــاهش

بـــرای چـــون منی اعجــاز دارد

چنان نوری به خود دارد که برقش

همیشه بـــی نهـایت فــــاز دارد

درون پلک هایش چون صدفها

دوتـــا یاقــوتِ بس نغـّــازدارد

هــراز گـاهی نگاهم میکند تـا

به من حسش چنین ابرازدارد

چنان در بند چشمش گیرکردم

که روحم خواهش ِپرواز دارد

کفنم باز ازاین زخم تنم رنگین بود

وزن تـا بــوت ِمـن ازدرد وستم سنگین بــود

کفنــم بــاز ازایــن زخــم ِتنـــم رنگیــــن بود

خال ِمشکین ِ رُخـــم را بـــه تمنــــّای زمیــن

به تلی خاک سپــردم که خودش غمگین بـود

آنکه بــا غسل مـــرا ســوی خــــدا راهی کرد

زمزمه داشت که این زخم ِتنش از// مین// بود؟!

بـــا دل وپــــای ِشکسته به خـــدا یـــم گفتم

زخم ِدنیـــای تو براین تن ِمـن چـرکین بـود

عذر ِتقصیر ِمـــرا همسر ِخـــوبــم به پذیــر

شب وروزم همه از مهــر ِتــو آهنگین بود

دختــرا قــدر ِ پــدر را کـــه شما میــدانیــد !!

در ترازوی من او، منزلتش شاهیــن بـود

در نگاهــم غـم ِ دیــــدار پسرهــایــم مـاند

هرکه پرسید زمن گو،که تنش زخمین بـود

به خداراضی ام از رفتن ِخــود،غم نخورید

همسرم ،قلب ِتــو با این دل ِمن نرمین بود

دستهایت کــه مـــرا ازسر ِتختـــم مــی کند

بوسه دادم کــه خدا گفت مرامش ایـن بــود

چـــه سفرهای خوشی داشت دلـــم با قدمش

سرنــوشت آنکه برایم بنوشت اخمین بــود

پی نوشت:

درسوگ خواهرعزیزم که دارفانی را وداع وبه دیار باقی شتافت

چون شمع که قطره قطره عاشق شدو سوخت

تـــا از مِـــــی ِ نــاب عشق ِ تـــو نـــــوشـــیـدم
چون هـــالـــــه ای از نــــور تــــــرا مـــی دیـدم
چون شمع که قطره قطره عاشق شدو سوخت
پــــروانــــــه شــــدم دور ِ ســــرت چــــرخیدم

یکبـــــــار گـُل ِ بــــوســـه از آن لـب چیـــــــــدم
ازطعم ِ خــــوشش مست شــــدم خـــوابیــدم
تــــا صبـــح سحـــر کنــــــار ِ مـن بـــودو نخُفت
مـــی گفت از ایـــــن بـــــاده خــوری تــرسیدم

از خفتــــن ِ آن شب کــــه لـبش بــــوسیــــدم
درخــــواب همش هشتـی ِ لب مـــــی دیــدم
بیـــــدار اگـــــر بـــودم و هشیــــار بـــه خـــود
یک بــــــاغ ؛ گل ِ بـــوســـه ازاو مــــی چیـدم

نــــــاگـــــاه دلــــم رُبـــودو از خـــو یش نـمود
او شــــاه ِ دلـــــم را بــــه رُخش کــیش نـمود
من مـــات ِ رُخـــی شدم کـــه لـــبخند لبـــش
آتش شدو شــــــعله ی دلــــم بیــش نـــمود

دلبر ِ دیوانه

بــربــام  ِ دلــم کبـــو تـــری لانـــه گرفت

عاشق شُدو در کنــج ِ دلـم خــانه گرفت

بـــا هــر نفسش هــوای پـــــروازم بــود

یکبـــاره زمن بـُــریــد از او دانـــــه گرفت

گیســوی بلنـــدش بـه حنـــایی مـی زد

تـــا دیــد مـــرا ،رفت ازاو شــانه گــرفت

لبخنــد بــه لــب آمــدو چون لانه نداشت !

بــا مکربه دل نشست و کــاشانـه گرفت

بــا شیطنتش دل بـه هـــوا رفـت وپـریـد

فتـــانـه دلــم را چـــه غریبـانــه گــرفت

روزی که به در زد چه زبـانی می ریخت

حقّـا کــه سرم بُرد و بسی چانه گرفت

ازچشم  ِ چــومستش نتــوان کـرد گریز

سارق دل ِســـاده را چه دزدانه گرفت

تقصیـر از او نیست دلم کم عقل است

چــون رفت یکی دلبــر ِ دیوانـه گرفت

آه ودم هردو بهم آمیخت تا شد آدمی

خواهرم چندیست میدانم که درخــود مــُرده ای

جــوردنیا را به تـــن داری چه غــم ها خورده ای

خواب خوش هرگز ندیدی تُف به این دنیای پست

ســـالهای آخـــر ِعمرت چـــه رنجـــی برده ای

شرم بـــادت روزگار اینگـونـــــه بــــر او تاختی

کولـه بــــاری ازستم بـــر دوش  او انـــداختی

نیش هـــا بـــر جان بیمارش زدی تُف بر تو باد

بــا کژی همراه گشتی خویش خـــود را باختی

خـــواهرم هــرکس بـه یک دردی گرفتاری کند

حــال خوش را آنکسی دارد کـــه بیعــاری کند

گفتـــه ای از زخــم، میسوزی و نالـه کم کنی

چون نمی خواهی کسی احساس بیزاری کند

درد بـــا مـــا زاده شد از بطن مـــادر وقت زا

کاشکی هــر گز در این دنیــا نبود دردو غمی

عمر ما آخــر به سر آید دو فردا بیش نیست

آه ودم هـــردو بهم آمیخت تـــا شد آدمــــی

پی نوشت:

به خاطر خواهر نازنینم سرودم که سالهاست دربستر بیماریست

من پُــر از شوق شدم چونــکه خـــدا یم بوسید

سروده ی خانم میرزازاده نافع
	سروده ی اینجانب (وهابزاده)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ	ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
هر شب و روز تو را عشق که نیَت می کرد
حافظ انگـــار بـــه ابیـــات حسـادت می کرد	عقل مــی آمدو هـربـــار اذیّت مـیکرد
	اوازایـــن کـــار بسی حسّ رضایت مـــی کرد
فال هــــر روز مـــرا دست تــــوّهـــم می داد
	عشق خــودرا بــه من از روی ترّحم می داد
صحبت از بـــودن ِ تـــو تــا ابــدیّت می کرد
	هـــرچـــه میکـــرد همه از عصبیّت می کرد
ناگهـان حس قد یمیم بــه شــعرم می گفت
	او بـــه ایــن کـــار ندانسته دلـــــم را آشفت
او اگــر بـــود بــه مــن بـــاز خیانت می کرد
	چون ریا داشت همش جانـم و جانت میکرد
چشم مـــن از تپش ثانیــــه هــا پر می شد
	او درایـــن وقت ،پر از کبــرو تظاهر می شد
و نگــــاه از سر ِ اجبـــار به ساعت می کرد
	مینوشت عشق وبه این واژه قناعت می کرد
قلب پیـــر از همه ِدلهــــره هــــــا می لرزید
	عشق او راست  اگـر بــود بسـا مـــی ارزید
مـِـی زد وُ مثل جــــوانیش حمــاقت می کرد
	مِی که می خوردبـه گفتار صداقت مــی کرد
مِـی زدم مست بـــه راه ِغــــزلی طـــوفانی
	بــا غزل یـــاد ِغـــزالی شـــدم و خـــاقـــــانی
شایـد از خستگی ام بـاد حمــایت می کرد!
	ازحمــایت دلـــم احســاس ِ رضایت می کرد
تــــا خــــدا صورت اندوه ِمــــرا مـی بوسید
	من پُـر از شوق شدم چونـکه خـدا یم بوسید
و دلـــــم بــاز بــه این فاجعه عادت می کرد
	دل که این دید خجل گشت و عبادت می کرد

عهد بستم

بـا صدای قلبِ خـود خواهم کــه فریـــادم کُنــــــــی !

بـا لبِ شــــیرین خــود دانـــم کـه قنـّــادم کُنــــــــی !

شور ِ عشقت بـُرده ازسرهوش و پــــایـم سست شد

چونـکه مستـــم عهدبستــم تـا کـه دامـــادم کُنــــــی !

خال ِ مشکــی گـــر خــدا بنشانــــده در کنج ِ لبت !

آیـــه نــازل کــرده بـا یک بوسه ارشـادم کُنـــــی !

پیــش مــن بنشین و آهِ سینــه ام را گــــــوش کـُن !

خــود خــرابم کرده ای بایـــد کــه آبــادم کُنـــــی !

بــا رها بــا دستِ خــود بــر دربِ ایــن دل کوفتـــی

تــا کــه بازش میکنم بـــا خنــده دلشـــادم کُنــــی !


کـــوچه های قلبِ من پُـــر خون شده از دستِ تــو

خون ِ دل خــوردم بسی شایــد شبی یادم کُنــــی
 

گفتـــه بـــودی عقدِ مـــا در آسمانهـــا بســـته شد !

حـــرف ِشیـــرینـی زدی ترسم که فرهادم کُنـــی ! 

گوشه گیــرم کــرده ای اینجــا بمان و ریشــه کن !

بـا چنین کاری مگر که ؛ شاخ و شمشادم کُنــــی !

ای کاش

ای کـــاش نمی رفت وکنـــارم میمانـد

بـا آتش ِعشق ِخـــود دلــم را سوزانـد

بــا یــاد ِلب و چشم ِ خمــــار آلـــودش

عمرم سپری گشت و مــرا هیچ نخواند

ــــــــــــــــــــــــــ ^ ـــــــــــــــــــــــــــ

بـا نـازو کرشمه اش دلــم  گیــــر نمود

مجنون که شدم دو پا به زنجیــــر نمود

من ماندم و عشق،او به شیرینی ِخود

دستم به گرفت و وصل ِتقدیــــــر نمود

ــــــــــــــــــــــــــ ^ ـــــــــــــــــــــــــــ

گر مزه ی این عشق کشیدی دانی !

در کنج ِ خیال ِ خــود شوی زنـــدانی !

خورشید دلت بـه عشق ِ او گر تابید !

تا آ خــر  ِ عمر عــاشقش میمـــانی !

ــــــــــــــــــــــــــ ^ ـــــــــــــــــــــــــــ

                                             م - زاهد

آینه

بی تو مجبورم که با آئینه هم صحبت شوم

می نشینم رو بـــرویش او نگاهـــم میکند

تا نگویم جمله ای هـرگز نمـی گوید سخن

بــا سکوت محض ِخــود انگـــار آهم میکند

مهتاب

هربار به تنهــــایی ازآن کوچه گــذشتم !!

مهتــــاب شبـــی بودنبـودازتـو نشــــانه

تاصبح سحرشمع دلم سوخت که شاید

پروانه شوی سوی ِمن آیی به بهـــانه

م-زاهد                             

پشیمان

در کنج ِلبش خــال ِگـــــــرانــی دارد

ابـــروی ِخمیـــده ی کمــانــــی دارد

درگــودی ِگـــونـه اش کـه لبخندزند

مِی ریزو بخور کــه حال ِجانی دارد

ــــــــــــــــــــــــــ^ــــــــــــــــــــــــــــ

من ریختم این مِـی وَ چه حالی کردم

بــا پخت ِکبـــاب ؛ خــود ذغالی کردم

تــا روی ِ سیاهِ من بــدیــد او تـرسید

من هــم چــو ندانسته سئوالی کـردم

ــــــــــــــــــــــــــــ^ــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتم چه شده گیر ِتو درچیست بگو؟

گــرمیل ِکبابِ پختــه ات نیست بگو؟

بـــا منقل ِآتــشین عشـــقم پختـــــم !

عاشق به جمال ِتو، دگرکیست بگو؟

ـــــــــــــــــــــــــــــ^ـــــــــــــــــــــــــــــــ

گفتــا کــه قضاوتت چقــدری عـــالیست !

خود دوخته ای به تن کنی گویی بیست !

از روی ِذغـــالـــی ات کمـی تــــرسیدم !

مانــدم که چگونــه عمررا کردم نیست !

ــــــــــــــــــــــــــــــ^ـــــــــــــــــــــــــــــــ

ازکرده ی خود بسی پشیمان شده ام !

درگیـر ِعذاب  ِسختِ وجـدان شده ام !

عُــذرم نپـــذ یـــرفت وُ رفت ازپـیشم !

بــا رفتن ِ او گیـج وپـریشان شده ام !

ـــــــــــــــــــــــــــ^ـــــــــــــــــــــــــــــ

 

م- زاهد

سرباز

دلـم رویــائی است از من کمی پروازمــــی خواهد      

ازاین دنیــا وَ این رویــا فقط یک ســازمـــی خواهد!

شنیدنها ی سوز  ِ سـاز،گوشی بــاز مــــی خواهد

دراین دلسوختن ها؛ عشق راهمسازمــــی خواهد

وازایــن همنوایــی ، خستـه دل آواز مـــــی خواهد

کمی دیوانه است او ،یار  ِسنگ اندازمـــــی خواهد!!

کدامین عاشقی یارش چنین ممتاز مـــــی خواهد!؟

هلال ابــرو ی خوش سیماچو قدطنازمـــــی خواهد

دوابــروی کمـــانش تیــرو تیــرانــداز مـــــی خواهد

واز بــادامک ِچشـمش همــی اعجـازمـــــی خواهد

مـژه بـالا بلنـد و قد ، چو سرو  ِنـــازمــــــی خواهد

یکی لب غنچه ی سبزینه ، ازاهــوازمــــــی خواهد

به هراسمی رسد گویـد ،فقط گلنـازمــــی خواهـد

تمــام  ِخــوشگلـی را ایـن دِلَک ،ازآز مــــی خواهد

من آن مرغم که بالش نیست ، اوشهبازمی خواهد

نگهبانش شدم ، این خسته راسربـــازمــی خواهد

                         م-زاهد

مهربانی کنیم

بیــابـــاجـوانــان خــود مهـــربـانـــی کنیـــم

فقط مهـــرشان رابــه دل بـایگـانــی کنیــم

اگــرغم زدل واکنیم و بــه بــادش دهیــــم

درایــن دهکــده شــادتـــر زنـدگـانـی کنیـم

به دنیای خوددل نبندیم چون بـی وفاست

بــه دل پـُل زنیم و زهم دل ستــانـی کنیم

به هنگــام شادی بـه هم سرزنیـم و دلـی

زغــم دور سازیم و شـادی عیــانی کنیـم

برای تمــام ِ زمــــانهـــای خــوب و قشنـگ

بـه یک بـوسـه ازیــارخـود قـدردانـی کنیم

بــرایش ببــافیــم تــاجـــی زگلهــای مهـــر

زشــورو شــعف هــای او شادمانـی کنیم

بــه عشقت بگــو دوست میـدارمت تـا ابــد

چنین بـایــدی عشق ِخـود راجهانـی کنیـم

اگــرغصـه ای هـم بـه شـادی مبـدّل نشــد

من و ســاقی ام درتبــــادل تبــانـــی کنیـم

بــرای صفــــای دل  ِخـــود بـکــــاریــم گُـــل

وباتـــک گُـــل ِخـــود بسی باغبـــانی کنیم

اگـــرآبگیـــری کُنـــدمیشود ســایـــه بــــان

به دیـــوار ِهمسایــه هم ؛مهربــانــی کنیم

بــرای حفاظت ازایــن بــاغ ِ پُــرگُل زعشق

شب وروز بــامهـــر  ِهـم پــاسبـانــی کنیم

ببین مـن چگــونه گُــلم گشت پیــونــدِ دل!

به پیونـــدِدلهــای خود جانفشــانــی کنیـم

دراین عصـر  ِفانی چه کاری بـِه ازدوستی

زدل دوست میــدارمت را زبــانــــی کنیـــم

سراپـــرده ی عشق ، دردل اگــــرزرد شـد

بـکــوشیــم تـــارنـگِ او ارغــــــوانــی کنیـم

غـزل اینچنین خوش نشیند بــه دلهــا اگــر

زمستی همــی عشق را بازخوانــی کنیم

                                                                                                      م-زاهد

چنگ

افـزونــی ِبـازار دمـــــــــــادم شده است

از زور ِگـــرانـــی کمرم خــــم شده است

هـــربــاربــه یک بهــــانه درسفـره ی مــا

چنگـــی زده انــدو نانِ مـا کـم شده است
ـــــــــــــــــــــــــــ  ^  ــــــــــــــــــــــــــــ

             

                      م-زاهد

دنیای بخیل

دنیــــا تو بگــو !! آمدنــــم بهر ِ چــه بــــــود؟

ایــن جسم بــه اصــرار ِ تو آمـــــد به وجـــود

پس ازچـــــه دوبـاره جـــان ِما بستــــــانی ؟

ای پست ترین واژه ؛ بخیــل ای کـه حسود!!
_____________ ^ ______________

این تن به چــه کارآیــدت ارخــاک کـــــــنی ؟

اسمم زجهان حذف وزخود پــاک کــــــــنی!!

این نـــام به نیکــی چــو شود شهره ی عام

ازبخل وحسد سینه ی خود چاک کــــــــنی!
_____________ ^ ______________
 

                                                                                                  

                                                                                  م-زاهد

تقطیع شعربه ارکان- درس3

درس سوم

  تقطیع به ارکان

 

به ادامه مطلب رجوع شود

  

ادامه نوشته