سهام عدالت

من از زمــانه دلخورم چونکه نشد به کام ِمن

هــرآنچه سنگ از آسمان آمده خورده بام ِمن

من آن شکست خورده ام که رنج عشق برده ام

چـــه سود مصطفا شدم او کـــه نشد به نــام ِمن

نگویمت کـــه بـــوده او چگونــــه دل ربوده او

همیــن کـــه عـــاشقش شدم دلیل شد دوام ِمن

روزه ی عشق گیرم ار زندگی اش به کام شد

گـــرچه ندیده ام دهـــد ،جواب ِ یک سلام ِمـن

گذشتم از خودم که او ، گـُـذر کند زمن ولـــی

زعشق بــــی عدالتی ، فقط شده سهــــام ِمن

یادگرفتم که عمر ازچه همین یک دم است

نشئه ی شعرت شدم هرچه بگویم کم است

یادگرفتم که عمر ازچه همین یک دم است

حیف شبم سر شده روز دگر آمده

من که ازاین روزها جام دلم پُرغم است

گفت به من یک کسی کم به خودت می رسی

ازشب تیره فقط آنچه رسد ماتم است

درپی ِیلدا شدم بند به دستم زدند

باورشان هم نشد او نه چو من آدم است

میوه خریدم که شب میل شود دور هم

تا که نمودم جدا داد زد این درهم است

شب به بلندای او گیسو سیه ماه رو

شعر ترا بارها هرچه بخوانم کم است

این سروده تقدیم شد به دوست شاعرم مرتضی عزیزی

گــــرکـــه بازور شدی خِفت بــــدان

روزها سردو چــه بـی رنـگ شدند

مــردم انگــار کـــه دلسنگ شدند

اخـــم دارنـــدو به هــــم گیردهند

گـــوئیــــا واردِ یــک جنـــگ شدند

روزگـــاری همــــه یـــک دل بــودند

حال بـــا ناخن ِخـــود چنگ شدند

آنکه داراست بـــه خــــودمی گو یــد

ناز ِشَستم کــــه همــه لنـــگ شدند

گـــردش ِ چـــــرخ ِ زمــان مــــردم را

گیج ِخــــود کــرده همه منگ شدند

چونکه سخت است شکم سیرشود

جملــه تیمــور تــــراز لنــگ شـــدند

گــــرکـــه بازور شدی خِفت بــــدان

مغـــزها پــــوچ زهـــر بنـــگ شدند

درچپــــاول همه بــــا جیب گشـاد

راهـــی ِگــــردنه ی تنــــگ شدند

آنچه افکـــــار مــــرا کــــرد خـراب

حرکاتیست کــــه فرهنگ شدند